Het verhaal achter de groep

Ik was plots geen Jajo meer.

Jonathan Del Piero over het verlies van een kind dat niet het zijne was, maar voor wie hij wel een vader was geworden.

Wintertakken met een laatste blad

Door Jonathan Del Piero

Goed zes jaar geleden eindigde de relatie waarin ik niet enkel een partner was, maar ook een stiefvader.

Het meisje was net één jaar oud toen onze relatie begon en ik was aanwezig tot ze bijna drie jaar oud was. Ik was erbij toen ze haar eerste stapjes zette, haar eerste woordjes leerde en ook mij een naam gaf: Jajo. Haar versie van Jona, zoals mijn vrienden me noemen.

Zonder dat ik er goed en wel bij stilstond wat het meehelpen in de opvoeding van een kind aan praktische taken met zich meebrengt—flesjes, papjes, pampers, ’s nachts opstaan, troosten, tanden poetsen, in bad en in bed steken, naar de crèche, voorlezen, spelen en luisteren—was ik, voor ik het wist, compleet verkocht. Ik hield van alles wat ze was.

“Het einde van de relatie betekende dat ik plots geen Jajo meer was.”

Mijn relatie met haar moeder was bij momenten stormachtig. Hoewel we het geprobeerd hebben, bleken we niet geschikt om samen in een relatie te zitten. De relatiebreuk viel me zwaar, maar waar ik compleet niet mee om kon, was het missen van (niet) mijn kind.

Op een kleine twee jaar tijd was mijn leven helemaal veranderd. Niet meteen aan de buitenkant, maar vanbinnen. Het opnemen van een zorgende rol voor een klein kind had me veranderd op een manier die ik niet kon voorspellen, vatten of uitleggen.

Niet aan familie, niet aan vrienden zonder kinderen, niet aan vrienden mét kinderen. Ook bij hulpverleners was het lang zoeken, gevolgd door een nog langer herstelproces.

Een beschutte plek die uitkijkt over het water
Soms krijgt gemis pas ruimte wanneer het gehoord wordt.

Het gemis, de onmacht, de woede, het intense verdriet, de schaamte. Want welke vent mist nu een kind? Dat zelfs niet eens van hem is?

Ik.

Deze vent miste een kind.

Nu ik hier jaren later over kan praten zonder dat ik me schaam over wat ik heb meegemaakt en gevoeld, heb ik besloten om deze praatgroep op te richten. Om mannen zoals ik iets aan te bieden waar we misschien wel nood aan hebben.

Dit is een tweewekelijkse praatgroep voor mannen die zich hierin herkennen en er niet alleen mee willen blijven zitten. Een plek voor vergeten vaders, om hierover te kunnen praten en gehoord te worden.

Jonathan Del PieroOprichter Vergeten Vaders

Herken je jezelf?

Blijf er niet alleen mee zitten.

Neem contact op
Een meeuw die over het water wegvliegt